Lise in Bolivia

Fiesta!

2007-02-06T12:34:00.000-04:00

Gilberto's blog!

2007-01-28T14:42:00.001-04:00

Hey allemaal,

Spijtig genoeg zit ikzelf niet meer in Bolivia, maar de interesse blijft... Ik heb gelukkig nog een verre nonkel wonen in Bolivia, die geïntereseerden steeds op de hoogte brengt met brieven, Andeskrabbels. Ik ga deze nu op een nieuwe blog plaatsen zodat alle fans Bolivia op de voet mee kunnen volgen!

http://andeskrabbels.blogspot.com/

Wie is Gilberto? Gilberto woont al meer dan 30 jaar in Bolivia . Na een verblijf in het kader van zijn thesis in de antropologie verloor hij zijn hart hier en verhuisde. Hij startte zoveel jaar geleden CEPA, Centro de Ecología y Pueblos Andinos. Via 'andeskrabbels' laat hij ons regelmatig weten hoe het politiek-sociale leven vergaat in Bolivia.

vanuit belgie

2007-01-10T05:38:00.000-04:00

om te voorkomen dat mijn blog verdwijnt van het internet

Laatste dag!

2006-12-31T14:44:00.000-04:00

Om iedereen gerust te stellen: alles is in orde gekomen met onze vliegtuigtickets. We vertrekken morgenvroeg om 8u vanuit Cochabamba naar Sau Paulo, vanwaar we verder vliegen naar Madrid en vandaaruit naar Zaventem. Na een vlucht van ongeveer 24u komen we aan in ons belgenlandje om 11u30.

Onze laatste uitstap was het Titicacameer, en het was een mooie afsluiter! Echt een gigantisch meer, prachtige kleuren, veel landbouw, heerlijk weertje. We hebben het Eiland van de Zon bezocht met de tempel waar volgens de Inca's de zon en de maan ontstaan zijn. We sliepen ook een nacht op dit eiland met het idee de prachtige zonsopgang te zien, we hebben die echter bewonderd vanuit onze hotelkamer (1,5 euro per nacht!) wegens de koude...

Zaterdagmorgen toegekomen in Cochabamba en onze laatste souveniers gekocht.

Tot binnenkort! Kus, Lise.

Papperassendag in La Paz...

2006-12-26T20:33:00.000-04:00

Vandaag een hele dag bezig geweest met papperassen. We moesten ons visum regelen, we mogen 90 dagen in Bolivia blijven, maar blijven 95 dagen, dus moeten we voor 5 dagen meer 5 euro betalen. Tenminste, men had ons verteld dat dat zo gemakkelijk zou zijn... We gaan dus 's morgens onmiddellijk langs de immigratiedienst. Zij beginnen het verhaal dat we stempels van steeds 30 dagen ontbreken, dat we die van bij onze aankomst hadden moeten komen halen... En dat we daar nu een boete moeten voor betalen van 60 euro?! Wij allicht een beetje (veel) in paniek... An had haar visum al geregeld in Cochabamba en zij had geen problemen gehad. (Wim en An reizen ondertussen met z'n tweetjes rond. Hebben oa. een bergtop van 6600m beklommen! Het zijn klimmers.) Uiteindelijk moesten we onze passen afgeven en er 's namiddags om 16u omkomen.

We dachten van de gelegenheid gebruik te maken om in La Paz meteen onze vluchten te bevestigen terug naar Belgie. Wat we dus ruim op tijd deden want eigenlijk moet dat maar 3 dagen op voorhand. We stappen bij Loyd Air Boliviana (LAB) binnen. We vliegen met het tot in Sau Paolo. De medewerkster weet ons te vertellen dat onze vlucht afgeschafd werd?!! Ze vraagt onze vliegtuigtickets om een andere vlucht vast te leggen (waarschijnlijk een dag eerder waardoor we een dag zouden vast zitten in Sau Paolo). Maar... onze vliegtuigtickets lieten we achter bij onze prof in Cochabamba voor de veiligheid. Tsja, zonder tickets kon ze voor ons niets regelen. Je moet weten dat Cochabamba 7u rijden is vanuit La Paz... Met andere woorden niets dat slecht nieuws in de voormiddag...

We bellen naar Connections in België, omdat zij alles regelden en zij onze vluchten zouden moeten verzekeren en desnoods wijzigen. Zij weten ons te zeggen dat ze niets voor ons kunnen doen vanuit Belgie en dat ze ons al hadden ingelicht in November? Nooit iets gehoord... Ons woord tegen het hunne... Onze laatste hoop: bij Iberia informeren. Daar kwamen we gelukkig bij een zeer behulpzame vrouw terecht. Ze vertelde dat we onze tickets zouden kunnen laten opsturen met een koerierdienst vanuit Cochabamba en dat zij een nieuw ticket voor ons zou kunnen regelen met een andere maatschappij maar op dezelfde dag, zodat we geen 24u moeten wachten in Sau Paolo. Wij nog even vrezen dat dat een dure grap zou worden, neen dus, 5 euro en onze vliegtuigtickets komen morgenvroeg al aan in La Paz. Dat moet dus normaal goed eindigen morgen. Ze kon al een vlucht reserveren met Aerosur op 1 januari, een uurtje vroeger dan dat we normaal zouden vertrekken met LAB.

Vervolgens met een bang hart om 16u naar de immigratiedienst. Er stond een lange rij, dat maakte het lekker nog spannender. Als het onze beurt is krijgen we zonder problemen ons paspoort terug met een stempel van 90 dagen. We hadden eerder al zegels kunnen gaan kopen voor onze 5 dagen extra. Wat een opluchting! Alles in orde.

We hebben in elk geval ook dit Bolivia leren kennen. Al denk ik dat je hetzelfde verhaaltje in eender welk land kan meemaken.

Ondertussen hebben we natuurlijk nog een mooie rondreis gemaakt. Eerst een aantal dagen in La Paz. Tiwanaku bezocht, een tempel van de Tiwanaku beschaving die hier leefde voor de Inca's. Het prachtige museum bezocht van moderne kunsten, van enkel Boliviaanse kunstenaars. Een voorstelling bijgewoond van het modern nationaal ballet van Bolivia, buitengewoon prachtig! Een optreden gezien van een populaire folklore groep van Bolivia, Savia Andia. Naar de film geweest. La Paz is echt een levendige en interessante stad. Natuurlijk ook verschillende betogingen gezien, onder andere tegen de autonomie die enkele grootsteden vragen.

Vorige week maandag vertrokken naar Rurrenabaque. Spijtig genoeg met een vertraging van enkele dagen(!). De vlucht werd driemaal uitgesteld! Maar goed aangekomen. Rurrenabaque is een dorpje dat een touristisch centrum is omdat je vandaaruit zeer gemakkelijk de jungle kunt bereiken. We gingen op tour en deden 3 dagen pampa (laagvlakte waar je vele dieren kan bewonderen) en 2 dagen selva (de jungle). Echt prachtig en een heerlijk tropisch klimaat, spijtig genoeg gekoppeld aan een massa muggen. We zagen apen, een capibara, vele vogels, een struisvogel (?!), we zwommen tussen de zoetwaterdolfijnen... Een heerlijke tijd! In de jungle sliepen we in een hutje van palmbladeren, op de grond! We maakten vele wandelingen, maakten ringen van palmvruchten, kettingen van allerlei nootjes.

Op kerstavond kwamen we terug van de tour. Kerstdag vierden we met pint onder de palmbomen langs het zwembad! Lekker uitzweten van een wandeling onder de hete zon in de voormiddag. Maar zonder familiefeest en zonder kadootjes...

Toch blij vandaag met opnieuw het frissere klimaat in La Paz, en het gebrek aan muggen. We staan alledrie vol met muggenbeten...

Morgen na het in orde brengen van het vliegtuigticket vertrekken we dan op onze laatste uitstap, het Titicacameer met het Eiland van de Zon. Het hoogste meer in de wereld!

Ik wou graag foto's doorsturen van onze uitstappen, maar in dit internetcafe hebben ze geen usb aansluiting... Misschien voor de volgende keer.

Tot over een week in Belgie, 2 januari kom ik aan! Veel kusjes, lise

Salar de Uyuni

2006-12-15T09:56:00.000-04:00

Ik kan snel toch even foto's doorsturen van onze driedaagse in de salar de uyuni. Speciaal op Wouter's aanvraag veel foto's waar ik opsta...

Een adembenemende driedaagse achter de rug in het zuidwesten van Bolivia. Driedagen met 4x4, chauffeur en kokkin op weg. Hieronder met de trein op weg naar Uyuni (8u), met zonsondergang!

De eerste dag de zoutvlakte, de salar de uyuni, aangedaan. Een zoutvlakte met als oppervlakte 1/3 van Belgie! Er wordt hier zout gewonnen. Echt machtig, zo ver je kan kijken zout. Alsof je op een gigantische ijspiste staat, alleen is hij niet glad.

Middenin de zoutvlakte staat het eiland van de cactussen, met onder andere aan cactus van wel 12m hoog! Dus nog hoger dan diegene waar ik naast sta.

's Avonds geslapen in een hostal dat volledig uit zout gemaakt was: zouten tafels en stoelen, zouten bedden, zouten muren, zouten lusters...

De dag daarop verder richting de grans met chili gereden en gepasseerd langs enkele prachtige meren, lago colorado, lago verde, lago blanco... Met duizenden flamengo's!

De laatste dag gepasseerd langs een therm, een warmwatermeertje waar we in zwommen, heerlijk! Buiten was het ijskoud, ik had 3 truien en een kway aan, en zo een heet meertje deed dan ongelooflijk deugd!

Na dat lekker warme badje een heelrijk ontbijt met pannekoeken, we werden verwend...

Verder nog heel wat mooie landschappen, lama's, vicunas, steenformaties,... gezien. Een prachtige uitstap, en dan voor 48 euro voor drie dagen!!!

De terugreis de laatste dag was erg lang en vermoeiend, maar het gaat niet anders... Terug in Uyuni eindelijk kunnen douchen, in de hostals onderweg waren geen douches...

Veel kusjes aan iedereen, mijn laatste 2 weken gaan hier in... Blij zijn als ik Wouter weer eens ga kunnen voelen! Lise.

Foto's vanuit Santa Cruz.

2006-12-06T13:52:00.000-04:00

Net weer een nieuwe reeks foto's op het net gezet. We gingen dit weekend naar Santa Cruz. De stad van de oppositie, de stad van de olie en het gas... Het vervoer heen viel een beetje tegen. Vrijdagavond zijn caroline en ik naar Villa Tunari gereden, wat op de weg ligt naar Santa Cruz, en waar Sarah zat (zij volgde daar nog een week stage). Men zei ons dat het geen probleem zou zijn vanuit Villa Tunari een bus te vinden die naar Santa Cruz reed. Wat spijtig genoeg niet het geval was. We konden enkel opstappen op een bus die op doorreis was vanuit Cochabamba, en die al vol zat. We konden wel mee al we 'centraal' wilden zitten, maw in de gang. Wat we dus maar gedaan hebben, maar dit voor een rit van 5u was eigenlijk niet voor herhaling vatbaar! Een vriendelijke Indiër liet me op zijn leuning zitten.

Zoals je verwacht kwamen we dus totaal gebroken in Santa Cruz aan. En hebben we zaterdag niet veel meer gedaan dan wat rondgelopen, goed gegeten en in bed gekropen. Zondag zijn we de Zoo gaan bezoeken. Heb ik eindelijk nog eens capibara's gezien! Hét grootste knaagdier, Wouter en ik zagen het ook in de Zoo in Venezuela. 's Zondag zijn we naar de Rio Piray geweest waar alle Cruceñas (inwoners van Santa Cruz) zich verzamelen in het weekend. Mooi maar modderig. 's Avonds met de nachtbus weer terug naar Cochabamba. Het was dus een blitsbezoek. Je merkt wel dat het de stad van de oppositie is, kijk maar naar de foto's!

Deze week aan ons project rond een gezondheidscentrum gewerkt, het viel goed mee.

Vrijdag nemen we de trein naar Salar de Uyuni, een immense zoutvlakte (1/3 van de oppervlakte van Belgie). We hoorden al van verschillende touristen dat het echt de moeite is! We zullen een tour van 3 dagen met een 4x4 over de zoutvlakte maken, en blijven slapen in een hotel dat volledig uit zout gemaakt is. Ik kijk ernaar uit!

Vanaf nu zijn we dus op rondreis en zal het moeilijker worden nieuwtjes op mijn blog te zetten. Maar ik zal mijn best doen!

Vele kusjes! Lise.

Het b(r)oeiende Bolivia.

2006-11-29T11:47:00.000-04:00

Ik volg deze week de consulten van pediatrie mee. In tegenstelling tot de stage in het verloskwartier heb ik nu 4 uren (!) middagpause. Ik kan nu heerlijk de sfeer in de stad opsnuiven en op mijn gemak de krant lezen. Elke middag passeer ik langs de 'Grote Markt' (Plaza 14 de Septiembre) en elke dag is er daar wel een of andere manifestatie. Centraal staat er ook een muurkrant met allerlei krantenknipsels en commentaren samengesteld door een zekere organisatie 'RedTinku'. Steeds zeer interessant!

Ik laat jullie meegenieten van de boeiende politiek hier:

De grondherverdeling.

Momenteel is de regering bezig met 'veranderingen goed te keuren aan de wet INRA', dit houdt in dat men de gronden wil herverdelen. Bolivia telt 109 858 100 hectaren grond, hiervan zijn 65 miljoen hectaren productief. 59 miljoen hectaren, wat 91% is, is in handen van grootgrondbezitters. Dit zijn een 100 tal families. 6 miljoen hectaren, 9%, behoort toe aan 2 miljoen families van boeren. Bovendien word het merendeel van de gronden van de grootgrondbezitters niet gebruikt! De MAS (Movimiento Al Socialismo, de partij van Evo Morales) wil de niet gebruikte gronden herverdelen, doorgeven aan de boeren.

Dit voorstel werd reeds goedgekeurd door de Kamer, maar ze moet nog goedgekeurd worden door de Senaat. Hierin heeft de MAS geen meerderheid. Een andere partij, Podemos, weigert nu deel te nemen aan de Senaatssessies, waardoor deze wet niet goedgekeurd geraakt. Zij weigeren deel te nemen omdat ze niet akkoort gaan met hoe de wetten van de nieuwe grondwet zullen gestemd worden. Men is momenteel bezig een nieuwe grondwet te maken voor Bolivia, en Podemos wil dat elke wet met een 2/3 meerderheid gestemd wordt. Terwijl de MAS vindt dat enkel de grondwet in haar geheel met 2/3 meerderheid moet goedgekeurd worden. De afzonderlijke wetten zouden slechts met 50% + 1 stem goedgekeurd moeten worden.

Gevolg is dat Evo Podemos beschuldigd van verdedigers te zijn van de grootgrondbezitters omdat zij nu de herverdeling van de gronden verhindert. Door niet deel te nemen aan de Senaatssessies blokkeren zij bovendien nog de goedkeuring van 44 contracten met petroliumbedrijven, en als die niet goedgekeurd worden komt de jaarlijkse cheque van 20 euro voor de schoolkinderen ook in het gedrang. Deze laatste is momenteel voor de eerste maal reeds grotendeels uitgedeeld.

Er zijn de afgelopen weken 3 grote marsen van Indianen en campesinos vertrokken vanuit verschillende delen van het land naar La Paz, om de goedkeuring te eisen van de veranderingen aan de wet INRA, maw. de goedkeuring van de landherverdeling. Maandag kwam de eerste groep van 360 personen aan na een mars van 16 dagen!

Fiscalisatie van de Prefecten.

De MAS wil de utgaven van de Prefecten fiscaliseren. Een prefect is het hoofd van een departement. Slechts 3 prefecten zijn van de MAS. Er zijn heel wat prefecten die het hier helemaal niet mee eens zijn, dit zijn de prefecten van La Paz, Tarija, Cochabamba, Santa Cruz, Beni en Pando. De prefect van Oruro verklaarde dat hij niets te verbergen had en dus geen kwaad zag in de fiscalisatie. Gisteren vergaderden deze prefecten samen in Cochabamba, wat een protestactie van campesinos teweeg bracht.

Het zal je niet verwonderen dat de prefecten en de grootgrondbezitters aan hetzelfde touw trekken. Zij zouden samen komende vrijdag het land lamleggen. Men zei ons in het ziekenhuis reeds dat er vrijdag geen consulten door zullen gaan, en er waarschijnlijk geen bussen zouden rijden. Dedsju, wij zouden Santa Cruz willen bezoeken...

Venezuela.

Afgelopen Zondag verzamelden 100.000-en sympatisanten van Hugo Chavez zich in de hoofdstraten van Caracas. Dit om hun steun te betuigen aan de President die op 3 December herverkozen moet worden. Chavez bewonderde zijn 'rode menigte' op de middag: "Het is niet mogelijk deze menigte te tellen, als de oppositie miljoenen wil zien moeten ze hierheen komen, hier is het Bolivariaanse Venezuela, wij zijn de meerderheid! Wat zal gebeuren staat geschreven... Er is geen plaats in Venezuela voor geen enkel ander project dan deze van de Bolivariaanse revolutie!".

Benieuwd wat er vrijdag gebeuren zal! Ondertussen zijn wij aan onze laatste week stage aanbeland! Komende week doen we een enquête rond een 'Centro de Salud', en vervolgens gaan we andere oorden van Bolivia ontdekken!

Vele kusjes! Lise

Goed nieuws!

2006-11-27T13:43:00.000-04:00

Dit weekend vonden de presidentsverkiezingen plaats in Equador. De linkse kandidaat, Rafael Correa, heeft deze gewonnen!!! Echt super nieuws. 57-58 procent van de bevolking stemde voor hem. Hij is ex minister van economie, en een 'bewonderaar' van Hugo Chavez, de Venezolaanse president. Hij start 15 januai zijn presidentsschap. Hij is de achtste president van Equador in 10 jaar tijd... Stel je voor! Hopelijk blijft hij langer aan de macht.

Hij wil de buitenlandse schulden van 10.000 milljoen (!) dollar'herstruktureren' om sociale plannen te kunnen financieren. 2 op 3 equadorianen leeft in armoede. Equador zou nu aansluiten bij de groep landen die Venezuela volgen en die de buitenlandse politiek van de VS bekritiseren, waaronder Bolivia en Cuba. Aldus de krant Opinion van lunes 27 de noviembre.

Potosi met de mijn waar de tijd stilstaat.

2006-11-24T12:27:00.000-04:00

Het bezoek aan de mijn in Potosi heeft me heel erg aangegrepen, zo ook de geschiedenis die we leerden kennen in het Casa de la Moneda.

De Inca's kenden reeds de Cerro Rico (Rijke Berg) en zijn zilver, maar naar hun idee behoorde het glinsterende goed toe aan Pachamama.

Veel later, in de 16e eeuw zwerfde er een herder rond die 's nachts een vuurtje stookte op de Cerro Rico. De morgend nadien zag hij tot zijn verbazing zilver bij zijn assen. Hij zal later spijt hebben van aan wie hij over zijn ontdekking vertelde, nl. de Spanjaarden. Zij startten de ontginning van het zilver. In het begin moest men niet diep graven om zilver te vinden, en men vond dan ook werkers. Maar al snel moesten er diepe gangen gehouwen worden en moesten de mijnwerkers dieper de grond in. Het werd erg zwaar en ongezond werk, en de mensen wilden niet meer in de mijnen gaan werken. De Spanjaarden voerden het systeem van de 'mita' in, van de omliggende dorpen moest verplicht één op zeven mannen in de mijnen komen werken. Ondertussen werden er Afrikaanse slaven ingevoerd om het zilver te ontginnen en smelten.

Er werd zodanig veel zilver uit de grond gehaald dat men een brug kon bouwen uit zilver van Potosi naar Madrid. Het zilver werd in Potosi tot munten geslagen die één voor één verscheept werden naar Spanje.

Foto: coca-kauwende mijnwerker.

In de mijnen werd het een waar slagveld. Men zegt dat de grond mensen opslokte. Zeven op 10 mijnwerkers liet er het leven! Vandaag zie je in Potosi geen enkele Akrikaanse afstammeling meer: zij konden niet overleven in het koude klimaat van Potosi op 4000m hoogte.

Foto: mijnwerkers duwen een kar voort met ruwe metalen.

Vandaag is er eigenlijk niet veel veranderd. Vandaag wordt er nog maar weinig zilver uit de mmijnen gehaald maar meer tin en andere metalen. Het metaal wordt door een 400-tal cooperatieves en prive-bedrijfjes boven gehaald in de meest primitieve omstandigheden. Er larten nog steeds zeer veel mensen het leven in de mijn. Het ruwe metaal wordt vandaag nog steeds verscheept naar Europa en de Vs waar het verwerkt wordt. Bolivia, noch Latijns-Amerika heeft fabrieken waar het ruwe metaal verwerkt kan worden. Wie denk je dat er vandaag het meeste geld uitslaat? Nóg werk voor Evo!

Foto's!

2006-11-21T22:04:00.000-04:00

Ik voegde nog foto's toe: ik vulde de map Potosi aan, en er is een nieuwe map 'Toro toro', een prachtig natuurpark (met dinosaurus voetafdrukken!) dat we dit weekend bezochten.
Dikke kus, Lise.

Drukke week.

2006-11-16T20:55:00.000-04:00

Ik zit al de hele week met een heleboel verhalen over Potosi die ik op mijn blog wil zetten, maar het komt er niet van. Ik loop momenteel stage op Sala de Partos, de verloskamer. Ik heb geen 2u vrije tijd meer 's middages en ben 's avonds langer bezig. Maar... het is natuurlijk wel zeer interessant, ik zag elke dag reeds een 5tal bevallingen, en vandaag heb ik mijn eerste bavalling mogen assisteren! Wel trots, alhoewel ik me dat later als huisarts niet zie doen... Ik ben eigenlijk meer content dat ik al drie spiraaltjes stak!

Het is wel confronterend hoe jong de meisjes zijn die bevallen. Meestal jonger dan ik... In Villa Tunari zag ik een meisje van 15! jaar dat beviel. Sarah zag een vrouw die 18 kinderen had... De bevalling zelf verloopt ook minder romantisch dan bij ons. in de eerste plaats mag niemand de vrouw vergezellen: noch man, noch moeder. En na de geboorte van de placenta/moederkoek gaat de gynaecoloog met de volledige hand in de baarmoeder om eventuele placentaresten eruit te halen! Wees maar zeker dat de vrouw dat voelt...

De stagairs moeten hier wel ongelooflijk hard werken: Zij moeten alle papierwerk doen, en hier is dat nog driemaal meer als in Belgie (er is een verslag van op spoed als de moeder binnenkomt, een verslag van de assistent, en een verslag van de stagair, alle drie bijna identiek). Zij moeten één op drie nachten wacht doen, zonder recup de dag nadien. Ze kunnen wel meer als ons: een bevalling kunnen ze alleen aan... Het is wel ongelooflijk dat ze één voor één naar het buitenland willen. Na te vragen wat ze willen specialiseren, kan je meteen vragen in welk land ze dat willen doen... In Bolivia is er niet erg veel plaats, zeker niet in de staatsziekenhuizen. En bovendien kunnen ze dubbel zoveel verdienen als in Bolivia.

Vorige week staakten de stagairs. Ze krijgen normaal 100 dollar per jaar stage. Maar deze hadden ze nog niet ontvangen, en ze studeren af in December... Blijkbaar werd de som vroeger betaald door de nationale regering, maar zou deze voortaan betaald worden door de 'provinciale' regering en die bleef achter. Ze zouden de 100 dollar nu wel krijgen.

Anekdote over de staf 's morgens: er was 's nachts een vrouw binnengekomen met een baarmoederscheur na de bevalling. Volgens één van de dokters was dat de schuld van de Cubaanse dokters in Villa Tunari die blijkbaar thuisbevallingen hadden gepromoot op een congres, hij deelde dat dan ook zo mee aan de hele staf.

Ik schrijf eigenlijk niet graag op mijn blog zonder een foto toe te voegen, maar het gaat op deze computer weer erg traag... Ik heb wel foto's van Potosi op mijn fotowebsite gezet, maar spijtig genoeg nog niet allemaal...

We volgen hier trouwens sinds binnenkort danslas! Salsa, merengue en raeggaton! Heerlijk!

Vele kusjes! Lise.

Avontuur op weg naar Potosi

2006-11-12T21:43:00.000-04:00

Vrijdagavond 20u30 vertrokken richting Potosi, de stad van de zilvermijn die Spanje rijk gemaakt heeft. Onderweg rond 2u komen we in een file te staan. We horen dat er een 'bloqueo', een wegblokkade is van de mijnwerkers van Oruro. De blokkade zou tot maandagavond duren... De passagiers beginnen te onderhandelen met de chauffeur. De passagiers willen terug naar Cochabamba, en hun geld terug. Dit laatste kan de buschauffeur niet beloven. We blijven een uur of 2 staan. Uiteindelijk komt er een groep aan van de overkant van de blokkade die naar Cochabamba willen en ons zeggen dat de bus aan de overkant terug zal keren naar Potosi. Wij dus in de bittere kou, ik met mijn k-way en 2 truien aan en mijn slaapzak als sjaal rond mijn hals, op weg doorheen de blokkade. Er lagen stenen op de weg en een op een drietal plaatsen mijnwerkers aan een vuur. Het was er echt ongelooflijk koud. Als we aankomen aan de overkant blijkt de bus helemaal niet van plan te zijn terug te keren... Tsja. Wim en An beslissen terug te keren naar de bus die terug zou rijden naar Cochabamba. Wim zou maandag voormiddag spaanse les hebben, en wil het risico niet nemen tot maandagavond vast te zitten in Potosi... Dus Caroline, Sarah en ik op zoek naar een bus die wel zou terugkeren. Het is best een leuke sfeer, er lopen een heleboel mensen op de snelweg die onderhandelen met de buschauffeurs om ommekeer te maken. Uiteindelijk beseffen we dat we op de verkeerde baan zitten, we zitten op de baan naar La Paz, we moesten ter hoogte van de blokkade een afslag nemen... Dus terug. Onderweg vertellen de mensen dat er bussen zijn die naar Oruro (dat op de weg ligt naar Potosi) terug zullen keren. De hoop groeit... Aangekomen bij de bussen in de file, kunnen we mee in de laadruimte van een camion die gevuld is met lange planken, ideaal om op te zitten! Een heleboel mensen stapt mee op. Erg koude wind, maar met een mooie zonsopgang. Gelukkig niet te ver.

In Oruro naar de busterminal om alsnog te horen of er snel een bus richting Potosi vertrekt. Geluk! Om 7u30 vertrekt een bus. Uiteindelijk tegen 12u30 in Potosi aangekomen. Waar ik eerlijk gezegd niet meer op gerekend had...

Potosi, een speciale stad. Je zou je bijna in Spanje wanen. Kleine straatjes, zeer veel kerkjes. Heel anders dan wat we al zagen van Bolivia. Vandaag Casa de la Moneda bezocht, waar het zilver uit de mijn tot muntstukken geslagen werd door Indianen en zwarte slaven. Het belangrijkste koloniale gebouw van Amerika. Echt de moeite, erg veel bijgeleerd. 's Namiddag naar een warm waterbron geweest op 25km van Potosi! Heerlijk in warm water gezwommen, de foto's volgen! En aangezien dat we erop gerekend hadden dat de blokkade tot maandag zou duren, hebben we morgen een bezoek aan de mijnen vastgelegd (waar nog steeds in primitieve omstandigehden tin uit de grond gehaald wordt). Nadien lazen we in de krant dat de blokkade zaterdag al opgeheven werd, door tussenkomst van de politie. Dus zullen we morgen illegaal een dag stage missen...

Zo, dat was het voor vandaag, er volgt zeker meer. Bvb. over de reden van de blokkade. En natuurlijk weer een reeks foto's. Kusjes!

ps: Het doet deugd om reacties te lezen van mensen die mijn blog lezen! Dus hou je niet in!

Meer foto's!

2006-11-08T20:45:00.000-04:00

Vanmiddag 2u op internet gezeten om al mijn foto's op de site te krijgen. Ze staan er nu dan ook allemaal op... Tip: kijk onderaan bij 'More collections' daar staat de rest. Oa.: Op stage in Villa Tunari, Uitstap naar Inkarakay, De markt, El Cristo, Villa 14 septiembre,...

Terug in Cochabamba.

2006-11-08T11:33:00.000-04:00

We hebben een heerlijk rustig weekend achter de rug. We kwamen woensdagavond al terug van Villa Tunari want we moesten Wim, de vriend van An gaan afhalen aan de luchthaven. We hebben hier eindelijk rustig onze was kunnen doen, die stonk ongelooflijk na 3 weken het vochtige en tropische Chapare. Ook op onze rugzakken begon schimmel te verschijnen... Rustig marktjes gedaan, souveniertjes gekocht, antropologisch museum bezocht...

Vrijdagavond Wim gaan afhalen. Ik natuurlijk wel een beetje erg jaloers... Was het mijn vriendje maar dat afkwam...

Zondag bezochten we Inkarakay, een Incaruine 700m hoger dan Cochabamba. Een erg uitputtende wandeling, maar met een ongelooflijk mooi uitzicht op Cochabamba. De Incaruine zelf stelde ook niet erg veel voor, het panorama des te meer. Hier enkele foto's:

Gisteren opnieuw begonnen met stage. Ik sta momanteel in het universitair ziekenhuis Materno Infantil, op gynaecologie. Het wordt me duidelijk dat racisme hier nog steeds een groot probleem is: Ik citeer de dokter: Die campesinos kweken als konijnen, komen allemaal naar de stad, stinken als hoeren... Help! De vrouwen krijgen ook keer op keer te horen dat ze nu weeral zwanger zijn, dat ze zo jong zijn en al zo veel kinderen hebben... Er is een gigantisch klasseverschil tussen de dokers en Indianen.

Dit weekend gaan we Potosi bezoeken. Een stad die ooit even groot was als London en groter dan Madrid. De stad met de zilvermijnen die werden leeggeroofd door de Spanjaarden. Men kon een brug bouwen uit zilver van Potosi naar Madrid, men kon 2 bruggen bouwen van Potosi naar Madrid met de botten van de Indianen en Afrikanen die de dood vonden in de mijnen...

Enkele sociale maatregelen van Evo.

2006-11-07T11:47:00.000-04:00

De inkomsten van Bolivia zijn erg gestegen na de nationalisatie van de olie en het gas: de nationalistie van het gas in mei 2006 deed de inkomsten van het land stijgen van 230 naar 4000 millioen dollar!

Wat Bolivia hier onder andere mee realiseert:
De regering wil minstens 2 tractoren aan elke municipio geven, die de boeren gratis kunnen gebruiken onder controle van syndicalisten. De agrarische revolutie, volgens Evo, mag niet enkel de herverdeling van de gronden zijn, maar moet ook een integraal programma zijn met mechanisatie van de landbouw, industrialisatie van de produkten en een zoektocht naar markten voor deze produkten. Tot hiertoe konden de boeren enkel produceren voor eigen gebruik en occasioneel voor verkoop. Met de mechanisatie van de landbouw kan de productie opgedreven worden, samenmet de verkoop. Er werden reeds 28 tractoren gegeven aan Oruro, in november worden er 160 gegeven aan departement La Paz. De mechanisatie van de landbouw zou het beste middel zijn om de armoede te bestrijden, Bolivia heeft een enorme landbouwcapaciteit.

Vanaf 12 november krijgt elk gezinshoofd een bonus van 200 Bolivianos (20 euro) per schoolkind van het eerste tot het vijfde leerjaar. De regering wil hiermee de 'school desertie' of het 'spijbelen' tegengaan. Men wil het aantal inschrijvingen verhogen, het permanent naar school gaan stimuleren, en een verhoging van de graad van onderwijs bereiken. Ouders zouden het moeilijk hebben schoolmateriaal en voedsel te kopen voor de kinderen. Om een idee te geven van de waarde van het geld: een schrift kost je 4 bolivianos, een pen 2 bolivianos. De regering zou vanaf nu elk jaar een bonus geven: 100 bol bij aanvang van het schooljaar, 100 bol op het einde. Het geld voor deze bonus komt van de nationalisatie van de olie. Men zou deze bonussen in de toekomst ook geven aan de scholieren van het secundair.

Ook vraagt Evo kwijtschelding van de schuld die Bolivia heeft bij de 'Banco Interamericano de Desarollo' (BID). Het geld dat we gebruiken om die schuld af te lossen zal ons helpen de economisch-sociale problemen op te lossen. Als iemand weet wat de BID is, mag die mij dat laten weten!

Ook vraagt Evo aan Europa en de VS de Latijns-Amerikaanse vluchtelingen niet te criminaliseren. 'Vroeger wanneer de emigratie van Noord naar Zuid ging waren er geen muren of deportaties. Vandaag, wanneer de emigratie van Zuid naar Noord gaat heb je muren en deportaties.' Hij protesteert oa tegen de nieuwe muur die de VS laat bouwen tussen Mexico en de VS. Naar aanleiding hiervan was er een campagne geen Halloween te vieren, een feest dat van de VS overwaait. 'De enige manier om de emigratie tegen te gaan is is de kloof tussen arm en rijk te dichten.' Evo's tussenkomst tijdens de Iberoamerikaanse top.

Dat zijn zo wat interessante artikels uit de krant, die ik nu regelmatig lees. Echt leuk. Eens iets anders dan die Belgische politiek!

Over de foto van de week...

2006-11-07T11:09:00.000-04:00

Ik hoorde dat de foto met Evo deze week als 'foto van de week' in Solidair verscheen! Weer eens een tikkeltje trots! Er vragen me nog veel mensen hoe ik daarin slaagde:

's Namiddags op stage hoorde ik dat alle Cubanen naar een feest waren. Wat later dat het de verjaardagsfuif van Evo was. Je hoort de Boliviaanse dokters al bezig: die Cubanen zijn weer niet aan het werken maar aan het feesten... Ik dacht: daar wil ik ook heen en vond het al spijtig dat de Cubanen er voordien niet over gesproken hadden... Wanneer we dan hoorden dat iedereen welkom was en het niet echt ver was: wij erheen! Bij het vertrekken verwachtte ik dat ik net zoals in Venezuela de president enkel van zeer ver zou zien, dus ik liet mijn fototoestel thuis: op een feest heb je die beter niet mee... Achteraf heb ik gevleokt natuurlijk! Na een half uurtje taxi komen we aan in de sportzaal van een schooltje. We mogen binnen, en tot onze verbazing zien we op enkele meters van ons Evo zitten! Op de tribunes zitten allemaal Bolivianen, centraal als eregasten dansen de Cubanen. Het centrale deel werd afgeschermd door mensen van de MAS. Ik maar hopen dat een van de Cubanen me opmerkt en ons meenemt naar het centrale deel waar er gedanst wordt. Dan doet een van de MAS het teken dat we binnen mogen in het centrale deel! Eindelijk ziet Luis (de Cbaanse chirurg) me, en worden we voorgetseld aan de Cubaanse ambassadeur van Bolivia, die zorgt dat we met Evo op de foto mogen. Wie zich afvraagt waarom Evo er zo bezweet uitziet: hij was sinds 15u aan het dansen met de Cubaanse vrouwen! Terwijl we Evo begroetten en hem 2 kussen gaven, was ik precies aan het dromen... Ik kon dan natuurlijk niets goeds bedenken om te zeggen: wat eruit kwam: Viva Bolivia socialista!

Over de veiligheid: we zagen haast geen militairen, ik kon mijn ogen niet geloven... Er was wel man of 10-20 van een bewakingsfirma, en dan de mannen van de MAS. Evo mag dan misschien een populariteit van 50% hebben. Er is ook een rijke oppositie die hem rauw lust. Als je nationaliseert zijn de mensen die zich voordien verrijkten op de grondstoffen daar niet blij om...

Foto's!

2006-11-04T18:04:00.000-04:00

In Villa Tunari werkte internet te traag om foto's op internet te zetten, hier in cochabamba lukt het weer... Dus kijk op de link voor nieuwe foto's!

Kus!

Doctoritas con Evo

2006-10-31T17:51:00.000-04:00

Eindelijk gelukt! Had ik dat fluoriscerende heuptasje maar niet aangehad...

Dé foto!

2006-10-31T17:33:00.000-04:00

Cubaanse dokters, Evo en ik: één internationaal team!

Vandaag en morgen.

2006-10-30T13:42:00.000-04:00

Terwijl ik nogmaals probeer de historisch foto op mijn blog te zetten, even de stand van zaken laten weten. We blijven nu nog een week in Villa Tunari, daarna doen we verder stage in Cochabamba. Sarah en An vertrekken Woensdag al. An haar vriend, Wim, komt Vrijdag toe in de luchthaven in Cochabamba, en An wil hem verwerkomen... Caroline en ik vertrekken zaterdag. We kijken er alle naar uit onze was te doen met een wasmachine! We doen hier nu 2 weken dewas met de hand. Aangezien het hier zeer regelmatig regent, gaat dat niet snel vooruit. We zullen ook blij zijn verlost te zijn van de vele muggen. Wel zullen we de leuke sfeer op stage, de Cubanen (vooral ik), en de groene natuur missen. Ik vind het heerlijk om met deCubanen over de politiek in Bolivia, Cuba en Belgie te babbelen. Vorige week gingen we zwemmen bij de Cubanen, zij hebben een zwembad in hun hostal... Tussen ons vieren gaat het ook heerlijk. We doen bijna alles samen, babbelen nog steeds uren (ondertussen kunnen we elkaars biografie schrijven...), hebben nooit ruzie, komen altijd overeen wat te doen... Kan niet beter!

Het is weeral niet gelukt de foto op de blog te krijgen, diegenen die ze willen ontvangen sturen maar een mailtje naar lise_vdc@hotmail.com.

Coca

2006-10-30T13:01:00.000-04:00

Momenteel al wat bekomen van de ontmoeting met Evo... Vandaag zei de Cubaanse echograaf me dat hij ook een foto van me had met enkele Cubanen en Evo!

Ik ben echt blij dat we in het weekend niet moeten werken. We beleven zo echt wel interessante momenten. De andere stagairs werken 7 dagen op 7, met om de 3 dagen wacht! Wij bang dat we hetzelfde zouden moeten doen, maar gelukkig begrijpen ze daar dat we ook wat van het land willen zien. Zo ontmoetten we vrijdagavond Tomas, een engelse jongen die hier een jaar woont. Hij is antropoloog, en maakt een doctoraat over de radio alhier. Hij vertelde ons dat hij evo al 9 maal ontmoet heeft. Hij woont in een dorpje nabij Evo's vroegere dorp. Hij deed me inzicht krijgen in de coca-problematiek. Zo wist ik wel op voorhand dat Evo milder was voor de cocaboeren, en in een bepaald gebied coca toeliet. Maar toch dacht ik dat het toch beter zou zijn een ander gewas te promoveren, want het is illegaal coca te exporteren, en je kan een land daar niet mee opbouwen... Foto: coca te drogen onder de zon.

Tomas vertelde me dat er voor Evo maandelijks cocaboeren vermoord werden door het leger. Het was illegaal coca te verbouwen, en er werd, onder leiding van de DEA (Amerikaanse drug eradication), een zeer repressieve controle gevoerd. De cocaboeren, waaronder Evo, organiseerden zich, streden voor het legaal maken van coca, maar ook voor een verbetering van levensomstandigheden, onderwijs en gezondheidszorg. Het beleid van de regering, gesteund door de VS, was om alternatieve landbouw te stimuleren. Zo betaalde de VS 80.000 dollar aan een lokaal radiostation om campagne te voeren tegen coca. Strijd voeren tegen coca was verweven met strijd tegen de sociaal-politieke campagne van de cocaboeren. De VS vreesde al eerder wat nu gebeurde, de MAS ( Movimiento por el Socialismo) aan de macht.

Met Evo werd het toegelaten per inwoner van de 'red zone' een bepaalde hoeveelheid coca te verbouwen. De 'red zone' is een uitgestrekt gebied in Chapare waar reeds lang coca verbouwd wordt. Tomas zei zelf dat de totale productie aan coca vermindert zou zijn de laatste tijd, omdat de cocaboeren zich houden aan de opgelegde hoeveelheid coca. En bovendien ook weten dat de VS de coca productie gebruiken om Evo onder druk te zetten. Ik las trouwens in de krant dat de VS beweert dat de cocaproductie gestegen zou zijn... Ze eisen van Evo dat hij de cocaproductie meer aan banden legt of verbiedt.

De realiteit is natuurlijk ook dat je vele malen meer verdient als je coca verbouwd dan bvb appelsienen. Voor appelsienen krijg je op straat 10 eurocent voor een kilo... Voor bananen 10 eurocent voor 2 kilo...

Evo ontmoet!

2006-10-27T13:14:00.000-04:00

Gisteren was de verjaardag van Evo, wij hoorden dat alle cubanen daar uitgenodigd waren als eregansten. Dus wij wilden er ook heen! Iedereen mocht komen. Het was niet ver van hier, Evo is hier grootgebracht. Dus wij met de taxi erheen, niet goed wetende wat te verwachten... Uiteindelijk bleek het helemaal niet zo een groot feest te zijn. Via de Cubanen werden we voorgesteld aan de ambassadeur van Cuba, die regelde dat we met Evo op de foto mochten!!! Spijtig genoeg lukt het momenteel niet om de foto op de blog te zetten... Er was heel wat traditionele muziek, en veel te veel bier voor de Cubanen... We maakten een cultuurshock mee: de uitbundige, dansende Cubanen tegenover de meer stille, teruggetrokken Bolivianen.

Nog nooit zo veel spijt gehad dat ik mijn fototoestel niet bijhad. Gelukkig hadden de Cubanen er wel bij, heb ik toch nog een foto van Evo!

Interview met de verantwoordelijke van de Cubaanse delegatie.

2006-10-26T12:47:00.000-04:00

Interview met de verantwoordelijke voor het medisch personeel in Villa Tunari, Edgar Bravo, dermatoloog. Ik moet me goed concentreren op de taal, de Cubanen spreken enkele versnellingen sneller dan de Bolivianen...

Hoeveel Cubanen werken er in dit ziekenhuis? Er werken 27 oftalmologen voor operation Milagro. De andere groep telt 23 personeelsleden (chirurg, dermatoloog, laboranten, verpleegkundigen, anaesthesisten). In Bolivie werken er rond de 1000 Cubaanse dokters, laboranten en verpleegkundigen. Het is een noodmissie, en maakt deel uit van de Cubaans-Boliviaanse samenwerking.
Vanwaar de noodzaak aan Cubaanse dokters in Bolivie? Weet je dat de kindersterfte in Bolivie 62 per 1000 pasgeborenen is, en in Cuba 6.2 per 1000? En dat de levensduurte hier 60 jaar is tegenover 75-80 in Cuba! Er bestaat in Bolivia geen goed programma van gezondheidszorg. Voor kinderen tot 5 jaar is het bijna gratis en voor zwangeren en ouderen ook. Maar de overige populatie valt uit de boot. Er zijn meer dan genoeg dokters in Bolivia, maar zij werken alle in de stad en in prive klinieken. Er heerste hier kapitalisme. In het kapitalisme ga je dood als je niet voldoende geld verdient, in het socialisme niet.
Wat realiseerde Evo reeds in bolivie? Hij inversteerde in gezondheidszorg en in onderwijs. Er werd een akkoord gemaakt met Cuba waardoor er Cubaanse dokters werken in bolivia, en er studeren ongeveer 4000 studenten in Cuba. Voor het onderwijs liet hij zonnepanelen installeren in de scholen, waardoor zij electriciteit hebben en TV en video kunnen installeren. In de provincie Chapare ging het om 2000 zonnepanelen.
Wat is het doel van Operation Milagro? Fidel zei: "Als men niet goed kan zien kan men niet goed studeren." Vandaar het belang van oftalmologische controle en operaties van cataract en strabisme (scheelzien). Operation Milagro vindt vandaag plaats in vele andere landen zoals Honduras, Venezuela, China, Equador.
Hoe is het mogelijk dat Cuba de dokters en apparatuur hier kan betalen? Stel dat Fidel er wel geld voor zou vragen en het geld op de bank zetten, hij zou vandaag multimiljonair zijn. Maar hij doet dit niet en geeft het geld terug aan het volk.
Maar Cuba is geen rijk land, ik kan niet begrijpen dat Cuba zich dit kan permitteren? Hoe is het mogelijk dat ons buurland, de VS, vandaag nog steeds een blokkade houdt op Cuba... De Cubaanse dokters in 101 landen in het buitenland zorgen ervoor dat het apparaat van de VS afbrokkelt, dat hun macht mindert... De solidariteit met Cuba neemt toe. Cuba is een land met beperkte economische rijkdom, maar met een grote menselijke rijkdom.
Ik merk dat jij zeer veel vragen hebt, om de problemen te begrijpen, moet je ze belijden. Ik voel me weer een klein meisje in Wonderland.

Cubanen in beeld.

2006-10-25T13:35:00.000-04:00

Voor de geïnteresserden: ik voegde nog enkele foto's toe van Cubaanse dokters uit ons ziekenhuis. Er zijn dus 2 groepen Cubanen in het ziekenhuis: Een groep oftalmologen met personeel (Operation Milagro) en een groep allerhande dokters (chirurgen, anaesthesisten, algemene geneesheren, verpleegkundigen, laboranten, ed). Ongelooflijk dat Cuba al die apparatuur kan betalen! Bolivia en Cuba vertrokken allebei van een gelijkaardige situatie: bestuurd door diktators, leeggehaald door de kolonies,... Kijk waar ze nu staan. Cuba kan duizenden Cubaanse dokters naar de rest van de wereld sturen.

Een droom in vervulling!

2006-10-23T20:32:00.000-04:00

Hier een glunderende Lise tussen Cubaanse dokters die in Bolivia werken! Links van mij de chirurg die ik vandaag asisteerde bij het verwijderen van een galblaas. De vrouw helemaal links is anaestesiste, er is vandaag geen Boliviaanse anaestesist meer werkende in het ziekenhuis. Daar rechts van een Cubaanse verpleegkundige.

Ik had de Cubaanse chirurg al eens uitvoerig horen babbelen over Cuba tegen de Bolivianen. (Ik werk momenteel op spoed-chirurgie.) Maar ik zag vorige week nog niet de kans om te vragen naar een interview. Vandaag zat ik met hem te wachten op patienten en vroeg het hem. Hij vroeg vanwaar de interesse, ik vertelde dat ik lid ben van de PvdA en dat we gratis geneeskunde verwezenlijken met als voorbeeld het Cubaanse socialisme. Hij vertelde dat hij ook lid was van de Partij in Cuba. Echt een speciale ervaring om samen te babbelen over Bolivia, Belgie en Cuba. Blij dat ik spaans spreek! Hij heeft me dan rondgeleid in de Cubaanse afdeling van het ziekenhuis: ongelooflijk: een modern uitgerust labo, couveuses, een intensive care afdeling vergelijkbaar met Belgie, een RX toestel, een echo-toestel, endoscopie-coloscopie apparatuur, en natuurlijk de apparatuur voor het bekijken van de ogen. Allemaal vanuit Cuba!

In tegenstelling tot wat Boliviaanse dokters beweren, ze worden de Cubanen door de Cubaanse overheid betaald. Er zouden in Bolivia een duizend-tal Cubaanse dokters, verpleegkundigen en assisterend personeel zitten. In Villa Tunari zijn ze met een 50 tal, een deel zit er sinds 6 maand, de ploeg van de oftalmologen korter. Cuba wil een miljoen (?) patienten in de wereld opereren voor cataract en strabisme (scheelzien).

In het ziekenhuis hebben de Cubanen ook een voorraad medicijnen, gratis voor de patienten. In het begin hadden we de indruk dat de Cubanen en Bolivianen erg apart werkten. Op chirurgie is dit allesinds niet het geval, er werkt steeds een Cubaanse anaesthesist, en vaak een Cubaanse chirurg samen met de Boliviaanse chirurg in opleiding. De Boliviaanse chirurg werkt 21 dagen aan een stuk in de maand in het ziekenhuis en heeft dan 8 dagen vakantie.

Een operatie kost voor een patient nog steeds een 100 dollar. De Cubaanse chirurg en de Boliviaanse chirurg in opleiding werken gratis, maar er zijn vaste kosten voor opname en medicatie. Je moet weten dat je voor 5 broodjes 10 eurocent betaald, voor een kipmaaltijd op restaurant 70 eurocent, voor bustransport van stad tot stad (4u) 2 euro, voor een uur internet 30 eurocent...

Patientenverhaal:

Een vrouw had last ter hoogte van de galblaas, er werd een echo gedaan waarop men een ontsteking met steen zag die ook een kanker zou kunnen zijn. Er zou een CT moeten gebeuren om te weten of het een kanker is of niet, dat kan enkel in Cochabamba (4u rijden) voor minimum 60 dollar (gemiddeld 100 dollar). Men kan ook meteen opereren in het ziekenhuis hier, voor 100 dollar, maar stel dat het dan toch een kanker is, is men niet zeker dat men alle kankerweefsel weggehaald heeft en is er geen chemo/radiotherapie mogelijk... De familie mocht 'kiezen'... Ze wordt morgen in het ziekenhuis hier geopereerd.

Babbeltje over de politiek.

2006-10-18T18:45:00.000-04:00

In het ziekenhuis is het moeilijk de politiek te volgen. De stagairs zijn alle van de meer welgestelden, en willen bijna een voor een naar Brazilie gaan specialiseren of subspecialiseren.

Ik koop nu regelmatig de krant, spijtig genoeg heb ik die hier in Villa Tunati nog niet gevonden. Wat ik zoal zie op de staatstv: Er wordt zeer veel aandacht besteed aan de diversiteit van volkeren in Bolivia, aan de eenheid en gelijkheid. Je hoort eveneens af en toe Quechua of Aymara op tv, de taal van de indianen (60 procent van Bolivia). In de reclame: 'Bolivia, un pais que functiona bien': de inflatie daalde van 3.zoveel naar 2.zoveel. En nog wat cijfers. 'Bolivia cambia, Evo cumple'.

In de krant is er vandaag natuurlijk veel te doen over het conflict in de mijnen. Twee weken geleden vielen er een tiental doden. Het is een conflict tussen de arbeiders van de staatsmijn (1500) en de arbeiders van de cooperatieves (5000) nabij Oruro. Zij vechten om wie de verdere ondergrond mag ontginnen. In de krant stond nu dat Evo de arbeiders van de cooperatieves een job aanbiedt in de staatsmijn. De kleine bazen in de cooperatieves verdienen goed, maar de arbeiders hebben naar het schijnt geen goede arbeidsvoorwaarden. De ontginning gebeurt daar ook niet zo georganiseerd als in de staatsmijn. Ik ben benieuwd, morgen zoek ik nog eens goed naar een krant.

Ook is Evo bezig aan een project rond industrialisering van de landbouw. Hij gaf een eerste serie tractors in de streek van Oruro.

In Equador zijn er presidentsverkiezingen, en de ene kandidaat is 'vriend van Chaves'. De andere is de 'rijkste Equadoriaan'. Beide kandidaten gaan door naar de tweede ronde in november. Na Cuba, Venezuela, Bolivia, ook Equador op weg naar het socialisme?

Aangekomen in de jungle!

2006-10-18T18:21:00.000-04:00

Met enioge vertraging zijn Caroline en ik aangekomen in Villa Tunari. Ik was zaterdag nog maar eens ziek, nu echt hevige buikkrampen, diarree en overgeven. Bijna gedacht dat ze me gingen moeten repatrieren ;-) Maar gelukkig was de dag daarop weer alles in orde. Caroline was ook ziek, maar bij haar bleef het duren... Ze werd zieker en er zat bloed bij de diarree, we zijn gestart met antibiotica... Vandaag is ze er weer ongeveer bovenop en is ze ook naar stage geweest.

Wij kwamen hier gisteren dus aan in de prachtige jungle, heel wat anders dan Cochabamba en Oruro...

Vandaag eerste dag in het ziekenhuis gewerkt. Ik sta op urgenties, waar er vandaag niet veel volk was, dus vooral rustig buiten gezeten. Het zijn hiet tropische temperaturen. UItendelijk kwam er een vrouw binnen met weeen. Het kindje lag in stuitligging, met de poep naar beneden, dus het werd een sectio. Ik mocht meevolgen. Bijna hetzelfde als in Belgie, wel een vertikale insnede ipv een horizontale zoals bij ons.

Er zwerken in het ziekenhuis 60 Cubanen! Onder andere oogheelkundigen, je ziet hier overal mensen rondlopen et een lap over een oog: van een cataractoperatie. Grapje van hier: het is niet meer Villa Tunari, maar Vila Pirati ;-) De Cubaanse dokters zien er veel welgestelder uit dat de mensen hier. Zij zijn niet erg geliefd bij de Bolviaanse dokters: de Cubaanse dokters zouden door de Boiviaanse overheid betaald worden, in een chic hotel logeren,... Ze zouden ook niet moeten bewijzen dat ze dokter zijn hier, ze nemen werk af van de Boliviaanse dokters enzovoort. Ik ga zeker eens vragen of ik ze mag interviewen! Vandaag heb ik nog niet veel met de Cubanen kunnen babbelen.

Foto's!

2006-10-12T20:40:00.000-04:00

Zie nieuwe foto's: Het leven zoals het is op stage. Protest op straat.

Het verhaal van de goudmijn

2006-10-12T15:12:00.000-04:00

Wanneer de waterput geboord werd op het terrein van CEPA, waren de omstaanders al naarstig aan het zoeken naar goud, zoals deze dame.

Het verhaal deot de ronde dat er op het terrein van CEPA een koloniale goudmijn geleen was. Er zit veel goud in de bergen rond Oruro. De Amerikanen hadden dit ook in het snotje. De firma NEWMONT (Denver, VS) openden enkele jaren geleden ook een mijn hier.

Gilberto reed ons met zijn 4*4 de prachtige natuur rond Oruro. Flamingo's en allerlei vogels die ik nog nooit zag bevolken een oase in het middan van de droogte.

Maar opeens is er daar de goudmijn. Het goud wordt niet door middel van gangen uit de grond gehaald. Men graaft simpelweg de hele berg weg, gooit deze op een hoop, en gooit er een giftig produkt op dat het goud vathoudt. Dan giet men er water over waardoor he goud uit de berg gezuiver wordt. Zeer vervuilend.

Op 20 jaar heeft NEWMONT zo'n 100 ton goud gehaald uit de Korikollo, en waar wij her paeerden, Kori Chaca, is op twee jaar 7 ton voorzien. De goudmijn stelt zo'n 100-tal mensen te werk, die voor Boliviaanse normen goed betaald worden. Als je weet hoeveel winst de firma maakt is dit natuurlijk peanuts. Alles samen heeft de firma reeds voor zo'n 2000 miljoen dollar weggehaald. Je mag eens raden hoeveel er in Bolivia achterblijft: 3%...

Reeds een paar jaar vechten de campesino-gemeenschappen (boeren) voor een onafhankelijk en transaparente auditioria, die moet bepalen welke schade ze hebben aangericht.

Oruro, de stad van de mijnwerkers.

2006-10-09T21:42:00.000-04:00

Voor volgende keer: het conflict tussen de mijnwerkers in Oruro, en het schandaal van de goudmijn.

Het is hier 9u30, een uur voor ons om te gaan slapen. Het is elke avond donker vanaf 19u en we beginnen de dag met het opkomen van de zon: 6u. Om 7u start de stage...

Slaapwel! Kus, Lise.

Oruro, de stad van de Indianen.

2006-10-09T21:05:00.000-04:00

CEPA werkt dus reeds jaren met Indianen. Deze woonden vroeger vooral in de keine dorpjes rond Oruro, maar verhuizen steeds meer en meer naar Oruro zelf waar ze op de markt staan. Velen wonen in een dorpje én in de stad. In het dorpje houden ze bvb. lama's, die zeer zelfstandig zijn; zelf eten zoeken en 's avonds weer naar de stal komen. En in de stad staan ze op de markt met kleren, kookmateriaal, toiletartikelen, juwelen, alles wat je je maar kan bedenken vind je op de immens grote markt...

CEPA heeft momenteel een grond aangekocht nabij Oruro waar ze de boeren-Indianen een uitgebreidere manier van landbouw willen leren doen. Ze hebben er serre's, en allerhande groenten die men niet gewoon is van te kweken. Dit weekend was er bvb. een workshop waterput-maken gehouden. Je ziet aan de foto dat het daar ongelooflijk droog is (op 3700m...). Er kwam speciaal iemand van Santa Cruz af om het materiaal te leren gebruiken. Er werd op voorhand een offer gebracht om moeder aarde te bedanken. Er werd met een wichelroede bepaald waar er water was ;-). Men heeft zowaar 16 meter diep geboord, een hele dag bezig geweest, maar te weinig water gevonden... Volgende keer beter.

Het was erg leuk om samen met de boeren daar achter het water te wachten... Zoals je op de foto de vrouw links ziet, zo lopen alle Indiaanse vrouwen daar rond: bolhoed, 'keukenschort' en rok tot op de knieën met verbreding in de lende.

Oruro, de stad van Evo.

2006-10-09T20:37:00.000-04:00

Een ongelooflijk interessant en prachtig weekend achter de rug in Oruro. We hadden afgesproken met Gilberto Pauwels, een verre nonkel die reeds 30 jaar in Bolivia woont. Hij stichtte CEPA: centro de ecologia y pueblos andinas. Hij schreef zijn thesis in de antropologie over een indianenvolk in de andes, en bleef er wonen. Hij is erg optimistisch over de nieuwe regering van Evo Morales. Je merkt in Oruro dat het de stad is waar Evo vandaan komt, op elke straathoek een muurschildering van Evo en de MAS, de partij van Evo. Evo is de eerste indiaanse president van Bolivia, hij is Aymara (een grote indianen stam).

Enkele verwezelijkingen van Evo, volgens Gilberto:
Vroeger was er veel racisme tegenover de Indianen, het was bvb verboden dat zij de grote markt van La Paz betraden. Sinds Januari, wanneer Evo verkozeb werd, beginnen steeds meer Indianen trots te zijn op hun klederdracht en afkomst.
Hij heeft de staatskas doen groeien door de gas deels te nationaliseren.
Momenteel gebeurt er een alfabetiseringscampagne.

Ook wist hij te vertellen dat er elke maand een meting is van de populariteit van Morales. In Janiari stond 80% achter Morales, een nooit geziene score voor een president. Deze maand is deze gedaald tot 53%. Pas op, dit is nog steeds een zeer hoge score voor een president. Toch zegt Gilberto dat alle organisaties die Evo steunden nu verwachten dat hun eisen verwezenlijkt worden, wat niet allemaal ineens kan gebeuren. Bij eerdere 'progresieve' presidenten gebeurde het dat door al het protest het regeren onmogelijk gemaakt werd, waardoor rechts aan staatsgreep kon plegen... Doch is Gilberto hier momenteel niet bang voor.

Foto's!

2006-10-06T20:02:00.000-04:00

Het is me gelukt mijn foto's op mijn fotosite te zetten: zie link in de rechter kolom. De laatste week heb ik er niet veel meer gemaakt... Van op stage nog geen enkele...

Eerste dagen stage

2006-10-06T19:18:00.000-04:00

Het leven is sinds 4 dagen veel draaglijker geworden hier: ik kan bellen naar Wouter met skype voor 17 dollarcent per minuut!!! Heerlijk! Sindsdien heb ik al tweemaal gebeld... ik zal me moeten inhouden niet elke dag te bellen ;-)

De stage:
Wat ik hier niet verwacht had: er zijn hier ongelooflijk veel stagairs. Ik sta op pediatrie met 2 andere stagairs. De ene, Hildamar, is Braziliaanse en volgt hier stage. De andere, Adriana, ook Braziliaanse, heeft haar volledige studies in Bolivia gedaan. Zij gaat terug naar Brazilia, ze zal daar eerst nog een examen moeten afleggen vooraleer haar diploma daar geldig is. Ik moet nog eens precies vragen waarom ze naar Bolivia gekomen is... Allemaal in 1 kamertje. Spijtig genoeg kan ik dus zelf niet rustig een consult voeren... Maar ik ben nu vooral spaans aan het leren. Ik sta samen met Caroline op stage die een jaar in Spanje gestudeerd heeft, met bijgevolg een talenkennis waar ik naruurlijk ongelooflijk jaloers op ben. Ik voel me nog erg beperkt door het taalprobleem maar hoop echt dat dat over enkele weken beter zal zijn. Momenteel versta ik de vele mopjes niet en moet ik dikwijls vragen te herhalen... Echt vervelend.

Je merkt wel dat het een erg arm land is. De Indiaanse vrouwen zien er natuurlijk erg mooi uit, maar kunnen bvb paracetamol van 6 bolivianos (60 eurocent) niet betalen... Gelukkig is hier bijna alles gratis voor de kinderen onder 5 jaar. Alle consulten en de meeste medicatie. We zien hier veel luchtweginfecties en diarree.

Ik verlangde toch echt naar het weekend. We gaan een weekend naar Oruro, Gilberto bezoeken, een verre nonkel van mij. Hij is religieus en woont reeds 20 jaar hier. Hij houdt dit weekend een cursus over waterputten! Ik ben benieuwd.

Veel kusjes! Lise.

De eerste zieken...

2006-10-03T09:08:00.000-04:00

Gisteren onze eerste dag stage. Sarah vertelt meteen 's morgens dat ze de hele nacht boven de pot gehangen heeft en lopende diarree heeft... Dus blijft ze thuis. Caroline, An en ik zijn ons gaan voostellen aan de rector, waarna we naar de stage gebracht worden. An in het centrale ziekenhuis Viedma en Caroline en ik in het eerstelijns ziekenhuis Salomon Klein. Ik begon met pediatrie en Caroline met verloskunde. Ik volgde mee in 1 kamer waar 1 dokter werkte met reeds 2 stagairs uit Brazilie. Er kwamen elke keer 3 kinderen binnen, 1 voor de dokter en elk 1 voor de stagairs. Ik mocht gelukkig wat kijken. Je kan je de drukte voorstellen, 3 zieke kinderen in 1 kamertje... Ik voelde me niet zo goed, zwak en klaar om flauw te vallen. Dus na een tijdje vroeg ik of ik even mocht gaan liggen. Ik hoopte toen nog dat ik na een uurtje slapen beter zou zijn... Wat spijtig genoeg niet het geval was. Gelukkig besloten Caroline en ik om vroeger door te gaan, rond 16u. Terwijl ik me aan het omkleden was, voelde ik het opkomen en rende ik naar de wc: drie gote gulpen water gemengd met een beetje voedsel... We zijn met de taxi naar huis gegaan en voor het slapengaan waren daar alweer die drie gote gulpen... Ben vandaag dus maar thuisgebleven. Met Sarah is ondertussen alles alweer in orde. Bij mij gaat het vandaag ook beter.

Ondertussen hebben we ook een chic appartement gevonden. 330 dollar per maand. Gelukkig drie slaapkamers, want volgende maand sluit An haar vriend bij ons aan...

Kusjes! Lise

Tweede dag in Cochabamba.

2006-10-01T12:14:00.000-04:00

Foto's van de gigantische markt alhier. Ik krijg ze spijtig genoeg niet gedraaid...

Ons eerste avondmaal: typisch Latijns-Amerikaans: kip met frietjes, rijst en een heel klein beetje groenten. Het heeft me gesmaakt. Zo ook het plaatselijk pintje.

Zeer goed nieuws: We blijven eerst 2 weken in cochabamba om stage te doen. Daarna gaan we 3 weken naar Chapare... in een ziekenhuis waar ook Cubaanse oogartsen werken!!! Ik ben zeer content natuurlijk... Ik ga zeker enkele proberen interviewen. Hopelijk spreek ik dan al meer spaans... De Bolivianen spreken wel traag gelukkig.

Besos, Lisa.

eerste nacht

2006-09-30T11:03:00.000-04:00

Onze eerste nacht in hostal florida. nu gaan we op zoek naar een appartementje. Wees gerust, wouter, je moet niet jaloers zijn, ik had nog een eigen bed... Tot nu toe lukt het nog niet om foto's op mijn foto site te zetten, ik doe mijn best...

de eerste foto's

2006-09-30T10:34:00.000-04:00

ons eerste ontbijt in bolivia. Voor 1,8 euro: verse sinaas, ei met hesp, zoete croissants, toast met kaas, kaasbroodjes, koffie... Onze eerste gezamelijke zorg: we willen niet bijkomen in bolivia! Die grote blanke vrouwen toch...
Hier onze bolivia-ploeg! Van links naar rechts Sarah, An, ikzelf en Caroline.

eerste dag in bolivia!

2006-09-30T10:25:00.000-04:00

Gisterenavond kwamen we aan in cochabamba. Na een lange rit: brx-madrid, madrid-sau paolo, sao paolo-santa cruz, santa cruz-cochabamba. Een rit van ongeveer 30 uur, met een wachttijd in sao paolo van 8u... Maar we hebben het overleefd en nu zitten we in het prachtige cochabamba, te midden van de andes, met ongelooflijk mooie mensen. Veel indianen in traditionele kledij. Ik probeer eerst een keer fotos op te laden...

Besos, Lise

afscheidsfeestje

2006-09-22T10:35:00.000-04:00

Iedereen is welkom! Over precies een week zitten we op het vliegtuig...